Thuis

Bergen begroeten mij niet meer. De ruimte laat me weer staan met mijn eigen zorgen, slokt me niet meer op. Geen strak blauwe luchten boven mijn hoofd. De grote koepel van sterren heeft zich aan mijn zicht onttrokken, lichtververvuiling, wat moeten we ermee?

Terug in de natte polder, waar alles plat en rechtlijnig is. Er wordt hier niets aan toeval over gelaten. Het zijn de wolken die hier tegen protesteren en met hun grillige bewegingen ons gemoed blijven veranderen. Onze geslotenheid wordt om de zoveel tijd open gebroken door het licht dat tevoorschijn komt: Hollands Licht. Licht, donker, donker, licht. Als doorgewinterde toneelspelers zijn we in staat om met een vingerknip van stemming te veranderen.

Net zoals mijn eigen stemming die elke dag bijgedraaid lijkt te worden door een onzichtbare hand. Ik had graag langer willen blijven. Mijn gestel was net aangepast aan de nieuwe omgeving, maar ik moest terug. Ik had het eenmaal nu zo gepland en bovendien raakte mijn geld op. Maar ik zal niet klagen. Het is ook goed om weer thuis te zijn. Eindelijk kan ik weer mooie momenten delen met de vrienden voor het leven en mijn dierbare familie. “If ever there was someone to keep me at home it would be you”

En nu. Nu moet ik verder. Nieuwe keuzes maken, tijd voor introspectie. Mijn eigen stapjes gaan zetten in de Dans van het leven. Niet zeuren jongen, dans. Want zoals Remco Campert ooit zei: “De wereld swingt als de pest en de rest is het gemompel van bedelaars”.